به بابام می گفتم با دوربین عاطفه میشه خونه های اون طرف خیابون رو هم دید گفتم دیدن خونه ها تو غروب وقتی داره زندگی ادم ها مقطع شبانه اش را آغاز می کنه خیلی عجیب و جذابه.خندید و گفت:آره خوب...اما یک کمی ایراد داره.گفتم:نه به قصد بدی/به خاطر حس زندگی.

گفت:وقتی بچه بودم می رفتم رو پشت بوم خونمون بعد از اون بالا اون قدر به خونه ها نگاه می کردم که خوابم می برد.بعد از خواب می پریدم و در حالی که قلبم تند تند می زد از رو پشت بوم می دویدم تا برسم خونه تا کسی نپرسه کجا بودی....

خندیدم.می دونم که کلی از دیوونگی های غریب من مال بابام بوده.و به قول اوشو: زندگی بی دیوانگی مردگیست....

تبصره:ممنون از همه ی اون هایی که کنتور گناهان احتمالی مرا با دشنام هایشان صفر کردند و درود به همه ی زندگان و مردگان فرقه ی ملامتیون که مرامشان این بود که دشنام بشنوند و پاک شوند و گناهان احتمالی شان را به بدگویان ببخشند!!!!

دنیا هنوز پر از افسانه و رویاست.پر از قصه های پری های غمگین کوچک.شاید فقط پیدا کردنشون تو این همه شلوغی کمی سخت باشه.وقتی هنوز آدمی هست که از شهرزاد قصه گو می خواد موقع قصه گفتن دعاش کنه...یعنی هنوز قلم و زبان حرمت داره و کسی هست که گاهی...نه همیشه...فقط گاهی با شمعدونی ها حرف می زنه.و عروسک شکستشو دلداری می ده.

آره هنوز کسی هست.شاید بترسه که بگه هست!گاهی فقط بودن خودش بهانه ای کافی برای همه چیزه.اون هست یک جایی همین دور و ور...

آره حتی اگه هنوز اسمشو ندونی گفتم که گاهی فقط بودن کفایت میکنه....!

ای آموزگار ظرافت آن جا که مردان از پای فتادند، چگونه رفتن را تو به من آموختی و آن جا که فریادها در سینه ها گم شد فریاد خسته دردم را تو به بلوغی رساندی و آن جا که حرامیان راه را بستند با اشک هایت راهم را تا، به خدا، تو علامت گذاشتی و در باغ شهادت، مرگ را که بار زندگی آورده بود، نشانم دادی. خورشید در تابوت تو غروب کرد و ملائک به عشق دیدار تو به سجده در افتادند و عروج خونینت را خدا خود به نظاره نشست، تا زخم هایت را خود مرهمی نهد و چشمه کوثرش را با تو به طهارت رساند...

عرض تسلیت و التماس دعا...

نه!کاری به کار عشق ندارم!من هیچ چیز و هیچ کسی را دیگر در این زمانه دوست ندارم!انگار این روزگار چشم ندارد من و تو را یک روز خوشحال و بی ملال ببیند.زیرا هر چیز و هرکسی را که دوست تر بداری از تو دریغ می کند،پس من با همه ی وجودم خود را زدم به مردن تا روزگار دیگر،کاری به کار من نداشته باشد...

این شعر تازه را هم ناگفته می گذارم...

تا روزگار بو نبرد...

گفتم که:

"کاری به کار عشق ندارم."

دلم هوای دیروز را کرده..هوای روزهای کودکی را
دلم میخواهد مثل دیروز قاصدکی بردارم
آرزوهایم را به دستش بسپارم تا برای تو بیاورد...

دلم میخواهد دفتر مشقم را باز کنم و دوباره تمرین کنم الفبای زندگی را میخواهم خط خطی کنم تمام آن روزهایی که دل شکستم و دلم را شکستند...

 دلم میخواهد ...

می شود باز هم کودک شد؟
راستی خدا!
دلم،فردا هوای امروز را می کند؟!

بعضی حرفا رو نمیشه گفت ... باید خورد...
ولی بعضی حرفا رو نه می شه گفت ... نه میشه خورد...
می مونه سر دل! میشه دل تنگ! میشه بغض! میشه سکوت!
میشه همون وقتی که خودتم نمیدونی چت شده!!!!!

بعد از سلام...

چه اسفندها دود کردیم برای تو ای روز اردیبهشتی

که گفتند خواهی آمد از این راه

چه اسفندها دود کردیم...!

پ.ن:سال نو رو به همه ی دوستان خوبم تبریک عرض می کنم:)

بهارنارنج...

مادر روسری سفیدش را پشت سرش گره زده و دارد جارو می کند.خانه را ... فرش را... همه جا را.من چهارساله ام و روسری سفید...یعنی مادر...مال من نیست.مادر کار دارد.

مادر جادوگر است.با جاروی چوبی اش ذره های نور را در هوا می پراکند.نورهای کوچولو جلوی چشم های من می رقصند.در خانه ی ما می چرخند و هزار رنگ می شوند.این ذره های نور فقط مال من اند!!!

دیروز پتویی را تکاندند و از پی این همه سال...ذره های نور آمدند.حالا اما می دانستم اسمشان غبار است.هیچ کس مادر نبود.هیچ کس جادوگر نبود.

من اما هنوز بازی می کردم...

یک دو ...